Zij zijn PIONIER!

Blog van Lettie Havinga - Einsteinschool

PIONIER! op de Einsteinschool

Lettie Havinga is leerkracht op de Einsteinschool in Amsterdam. Zij is dit schooljaar begonnen  met PIONIER! lessen en blogt hierover. Haar verhaal vind je hieronder.

Maandag 3 februari 2020. 08.30 uur. 
Atelier Einsteinschool Amsterdam Slotervaart.

Het atelier is nog leeg. De lessen Textiel van PIONIER! staan klaar op het digibord en de materiaalkisten staan onder mijn tafel, klaar om tevoorschijn getoverd te worden als het daar tijd voor is. Op mijn bureau liggen de lesbrieven klaar.

Dan lees ik de definitie van textiel voor. We kijken om ons heen of we textiel zien en we komen al snel bij onze eigen kleding uit. En daarin ontdekken we veel. Sommige stoffen zijn effen, andere stoffen zijn bedrukt. Sommige kinderen hebben een trui aan met versieringen erop, zoals letters, applicaties of pailletten. Soms zitten er zelfs glittertjes in de stof verwerkt. Sommige stoffen zijn dik, andere zijn dun. En sommige stoffen zijn elastisch, zoals leggings, en andere juist niet, zoals spijkerbroeken. Jeetje, wat zijn er in dit lokaal al veel verschillende soorten textiel. Dan haal ik de materiaalkist erbij, die ik open als een schatkist waaruit nog meer stoffen tevoorschijn komen. Kinderen voelen eraan, wapperen ermee en de stoffen worden als hoofddoeken en capes omgeslagen. Hier en daar hoor ik ‘Oooh, die is mooi!’ en ‘Wat is deze lekker zacht…’ 

We ontdekken dat we lange stroken krijgen als we in de lengterichting van de stof knippen en scheuren. En korte als we in de breedte knippen en scheuren. En als je de knipjes dicht op elkaar zet, krijg je dunnere stroken. Ondertussen gooit een jongen stroken in de lucht als een regenbui. Iets verderop zit in alle rust en stilte een meisje op de grond. Vol aandacht werkt ze aan een ster van de stroken die ze uit dezelfde stof heeft gescheurd. Achter haar langs loopt een meisje die juist verschillende stroken aan elkaar heeft geknoopt en de lange slinger achter zich aan over de grond sleept. ‘Ik laat mijn hondje uit’ lacht ze. Er komt een jongen aangerend die zijn slinger naast die van haar legt en vraagt ‘Wie heeft de langste?’. Andere kinderen kijken geïnteresseerd mee.
Ik heb het vaker zien gebeuren, maar ik geniet er keer op keer van als kinderen vanuit nieuwsgierigheid hun eigen ontdekkingen doen. Ze spelen, onderzoeken, creëren en laten hun fantasie de vrije loop. Hiervoor was slechts het materiaal ‘textiel’ en de techniek ‘knippen en scheuren’ nodig. Hier gaat mijn hart dus echt sneller van kloppen.

Ik merk dat de energie bij sommige kinderen bijna op is, zij mogen nog even aan de zandtafel spelen tot het tijd is om weer naar de klas te gaan. Het stapje reflectie en verdieping sla ik bewust over. Ik heb de kinderen al zoveel zien ontdekken en benoemen, dat ik ze nu gewoon nog even lekker vrij laat spelen. Ik neem mezelf voor om de volgende les wel even te reflecteren en terug te halen wat we ook alweer hadden gedaan en ontdekt. Wie weet willen kinderen dan wel weer vol nieuwe energie de verdieping in. Fijn, dat ik Pionier zo flexibel kan aanpassen aan mijn eigen wensen en de wensen van de kinderen. We plukken eruit wat we willen en de rest laten we nog even liggen.
Om 10 uur gaan de kinderen van groep 3, versierd met vlechten en stroken terug naar de klas, waar ze vol bewondering worden ontvangen door de kinderen van groep 4 en 5. ‘Mogen wij dat ook?’ vraagt een jongen. ‘Jazeker, graag zelfs!’ antwoord ik hem met een knipoog. En in de middag, als de lijm droog is, pril ik het papier met de lange vlecht vast op het prikbord, als herinnering aan deze leuke les en wellicht als inspiratie voor andere kinderen om te leren vlechten.